De ingeschakelde politie heeft het raadsel enkel groter gemaakt, ze menen dat Hans zijn auto is gezien op een tankstation tussen Berlijn en Hannover. Maar wat het nog vreemder maakt, niet in de richting van Nederland, maar in de richting van Berlijn. Of Hans zelf in de auto heeft gezeten daar kon men geen zekerheid over verschaffen.. Het was wel een BP station en daar heeft Hans een internationale tankpas van. Ik haal me van alles in het hoofd en elk detail schijnt een waarde te hebben om mijn vermoedens naar een of andere werkelijkheid om te kunnen vormen.
Ondertussen is het al zes dagen geleden dat men iets van hem gehoord heeft, of eigenlijk vijf, ik ben degene die hem vijf dagen gelden voor het laatst over de telefoon gesproken heeft. In mijn gedachten probeer ik dat telefoongesprek na te spelen, me een teken te herinneren. Er is niets dat ik me werkelijk nog kan herinneren enkel dat Hans graag weer naar huis wilde komen, waarom is hij er dan niet, er moet hem bijna iets overkomen zijn.
Ik voel me tekort schieten omdat ik me niets woordelijks van zijn laatste gesprek kan herinneren, niets van de klank van zijn stem. Het knagende schuldgevoel omdat ik niets heb kunnen oppikken uit dat gesprek, ben ik dan echt zo onoplettend in het contact met Hans dat ik alles voor lief neem zonder echt te luisteren naar die andere mens waar ik het grootste deel van mijn leven mee doorbreng..
