Winter in Berlijn

Buiten het werk blijft er de laatste weken niet veel over. De nieuwe baan eist al mijn energie op, thuiskomen is zuchten, snel wat eten naar binnen werken en in de bank in slaap vallen. Ik krijg echter geen energie van de veranderingen, van de nieuwe mogelijkheden die zich aandienen. Het lijkt alsof iets zich bij me naar binnen heeft gevreten en zich daar aan me te goed doet, knagend laat het pijntjes pijn worden en overvalt het me regelmatig met een opkomende misselijkheid waartegen geen schreeuwen bestand meer is.

Binnenkort moet ik voor een of twee weken naar Berlijn; een project bij een nieuwe klant dat dreigt vast te lopen. Gijs keek me doordringend aan toen hij me erover vertelde. Niet dit project zelf was belangrijk, maar wel de nieuwe opdrachten die door het succes aangezogen zouden worden. Jij hebt de technische èn de sociale capaciteiten om dit tot een succes te maken. Tijdens het gesprek werd ik voor de eerste keer door de misselijkheid overvallen. Ik trachtte de smaak van bloed samen met de opkomende speekselvloed weg te slikken. Nu verdomme niet,vermaande ik me. Het duurde niet lang, Gijs had niets in de gaten, maar toen ik het kantoor uitliep spoelde het andermaal over me heen.

Ik werd overvallen door weerzin bij het vooruitzicht van de rol die me toebedeeld werd, de pluimstrijkerij, het je inhouden om de relatie niet te verstieren, alles in aanbidding voor de heilige koe 'resultaat'. Diep inademend kreeg ik me weer onder controle.

Waar was het jongetje gebleven dat vroeger op de boerderij tussen de dieren leefde. Opgenomen als ik was in het ritme van de seizoenen, de zomer met de prikkelende geur van hooi en het stof van het land waar je op je knieën doorheen kroop, de winter waarin mijn vader zijn lange leren jassen bovenop de dekens van mijn bed vleide om zo de warmte van mijn lijf langer vast te houden. Het gevoel van zwaarte was toen anders, het gaf bescherming en veiligheid en niet dat brandende dat je vanbinnen doet grauwen.