Rommelend in de tuin, enkel luisterend naar mijn eigen ademhaling, in de verte het vage geruis van de stad, word ik meestal ook heel rustig, of eigenlijk is rustig niet het goede woord, het is meer dat ik heel erg intern wordt, zodat alles van de afgelopen dagen nog eens door me heen gaat, zonder dat ik er heel erg door meegesleept wordt, meer met een soort van melancholieke gelatenheid, en ik in staat ben om er nog eens naar te kijken. Ik zie het dan op een andere manier kan mijn eigen, en andermans, onvolkomenheid, om op een goede manier duidelijk te maken wie je bent en wat je wilt, beschouwen zonder dat ik direct door de 'rode waas' overvallen wordt.
Mijn begin met Hans speelde ook weer door mijn hoofd hoe we, allebei als uitzendkracht, elkaar bij hetzelfde bedrijf hebben leren kennen, hij erg verlegen, maar daaronder voelde ik een wereld van gevoelens, en ik wat uitgelatener. Was het in die tijd dat ik las wat iemand op een muur geschilderd had... 'shy man I love you in bed, because there's nothing better you can do than that'.
Het rare stel dat we vormden, hoe we, tussen de middag, samen op onze rug, in het lange gras langs het kanaal onze boterhammen opaten en niet konden ophouden met praten. Ik voel een glimlach als ik terugdenk aan hoe ze op het werk over ons geroddeld zullen hebben.. Hoe mooi het is om jong te zijn, nu lijkt dat voorbij, maar hoe komt dat dan toch?
Nou ja, eigenlijk ben ik niet zo'n geweldige volkstuinderin, voor sommige medevolkstuinders ben ik, denk ik, soms zelfs een doorn in het oog, de uien zijn doorgeschoten en staan in bloei en in het midden van de tuin, waar in het voorjaar nog aardbeien stonden, is, spontaan een groepje wilde teunisbloemen opgeschoten, kan ik er iets aan doen dat ik de bloemen van de doorgeschoten uien zo geweldig vind?
Om het goed te maken neem ik altijd een paar thermoskannen koffie en wat plastic bekers mee naar de tuin, en trakteer dan op een bakkie. 'Jaap', of Henk of Arend, een vreemde naam vind ik dat..., of wie er dan ook maar is, zeg ik dan, 'leg nu eventjes je spulletjes neer en kom even een bakkie doen'. En zij vinden dat ook gezellig hoor! En soms merk ik dan dat ze, in mijn afwezigheid, wat onkruid weggehaald hebben. Alhoewel ze daar erg voorzichtig mee zijn, ze kennen namelijk mijn rare voorkeuren voor bloeiend 'onkruid'.
Op zo'n doordeweekse dag is dat koffiemoment nog veel leuker, dan zijn het enkel oude, gepensioneerde, mannetjes die zijn niet zo opdringerig en hanig als de jonge kerels die ook een tuintje hebben. Als we dan, met een bekertje in de hand, rond de koffiekannen zitten, een eenvoudig gesprek over het weer of over hoe je het best de groente en het fruit doet groeien, dan voel ik me op een hele rare manier intens gelukkig en tevreden. 'Meisje', zeggen ze dan, ja voor hun ben ik nog een meisje, het is wat half in de veertig.., maar toch, terwijl ik het opschrijf voel ik een glimlach om mijn mond en in mijn borststreek, 'meisje, je moet hoog nodig wat aan die tomaten gaan doen' en geheid dat er dat een van die baasjes opstaat en het voordoet. Zo'n gelukkig moment is dat...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.