Reorganisatie

Vandaag kreeg ik te horen dat mijn afdeling gereorganiseerd gaat worden. Natuurlijk is dit niet de eerste keer, en elke keer weer heb ik zo'n reorganisatie als een nieuwe kans kunnen zien. De groep mensen waar ik al jaren mee samenwerk zal uiteen gaan vallen. Ik was er al van op de hoogte dat er 'designs' bestonden en dus gewapend en voorbereid. De officiële aankondiging kon ik nog met cynisme buiten me houden, maar tijdens een later, uitgebreid en dus oppervlakkiger, presentatie voelde ik een gelatenheid opkomen die zich al snel, als een inktvlek in een glas water, door mijn hele lijf verspreidde totdat ik met een trage droefheid gevuld was.

Was het nu om het verlies van de mensen waarmee ik nu elke dag werk, het feit dat ik voor de eerste keer niets te kiezen had of dat ik in mijn nieuwe functie regelmatig naar het buitenland zal moeten reizen? En waarom was het me deze keer niet mogelijk om de positieve kant van de wisseling, die er zeker ook aanwezig is, te kunnen zien? Is het gedaan met mijn flexibele instelling? Misschien ben ik me tenslotte toch ook gaan verharden in een werkelijkheid die ik als een gegeven ben gaan beschouwen..