Winkeltje opgedoekt

Hans oogde vermoeid toen hij gisteren van zijn werk thuiskwam. Ik was zelf druk met het eten en eigenlijk ook niet in de stemming om gezeur aan te horen. Toen ik hem onder het eten echter, met zijn hoofd in zijn hand steunend lusteloos zijn eten kauwend, tegenover me zag zitten kon ik me echter niet meer inhouden. 'Een beetje meer enthousiasme voor wat ik op tafel gebracht heb' beet ik hem kortaf toe. Voor Hans waren die woorden het teken om los te barsten..

'Wat weet jij nu wat ik doormaak', grauwde hij. 'Alsof ik er dan wel de hele tijd met een uitgestreken lachend bij behoor te zitten, ik ken jou ook wel anders hoor!' Blijkt hij overgeplaatst te gaan worden naar een andere afdeling binnen het bedrijf, weg van de collega's die hij zo gemakkelijk kon imponeren, weg van die gemakkelijke stoel vanwaar hij, zoals hij me zo vaak pochend vertelde, zijn eigen winkeltje bestierde, even weer helemaal terug in het echte leven. Arme Hans, ik merkte wel dat hij eronder leed, hij was echt aangeslagen en had een bedroefde uitdrukking op zijn gezicht. Soms is het dan toch echt een kind schoot het door me heen.

Later op de avond ging ik nog even bij hem zitten om te zien hoe het hem ging, het ging wel. Ik besefte dat ik hem niet helemaal recht deed. Mensen hebben allemaal zo hun eigen manier om om te gaan met de plezierige en onplezierige verassingen die het leven biedt. Er zijn de opportunisten die, met als excuus de eeuwige positieve blik, meteen kijken naar wat er te winnen is, de cynici die erin slagen om alles te verbergen achter een 'ik heb het allemaal al eens eerder meegemaakt' gezicht, de boeddha's die geloven dat alles geaccepteerd, geïncorporeerd en geassimileerd dient te worden en dus uiteindelijk geen persoonlijke touch meer over houden. Dan heb ik toch liever nog met Hans te doen die, overvallen als hij is, een onbestemd gevoel in zichzelf voelt groeien en daar dan even in wegzakt om te achterhalen wat er nu in 'hemelsnaam' met hem aan het gebeuren is.